2026 yılına yaklaşırken Türkiye ekonomisinin en kritik başlıklarından biri hâlâ enflasyon. Son iki yılı aşan sıkı para politikası ve finansal koşullara rağmen, dezenflasyon sürecindeki yavaşlama enflasyonda “katılık” riskini yeniden gündemin merkezine taşıdı. TÜFE, yüzde 75 seviyelerinden, yüzde 32’lere kadar gerilese de bundan sonraki seyrin nasıl olacağı hem piyasa aktörlerinin hem ekonomi yönetiminin gündemini meşgul ediyor. Piyasa göstergeleri, enflasyonun mevcut seviyelerde bir süre daha yatay seyredebileceğine işaret ediyor. Bu durum, politika setinin sıkılık derecesinin ne olduğuna ve hangi aşamada gerçekten etkili olabildiğine yönelik tartışmaları artırıyor.
Para politikasında sıkılık genellikle yüksek faiz düzeyiyle eşleştirilse de teknik olarak bu yeterli değil. Finansal sistemin sıkılaşmayı ne ölçüde hissettiği, şirket bilançolarının tampon kapasitesi, fonlama ihtiyacı ve kredi kanallarının işleyişi en az faiz oranı kadar belirleyici. Faizin yüksek olduğu bir dönemde eğer reel sektör finansmana ihtiyaç duymadan kendi kaynaklarıyla süreci yönetebiliyorsa, sıkılık etkisi sınırlı kalabiliyor. Ancak işletmeler finansman ihtiyacı sebebiyle sisteme bağımlı hale geldiğinde, faiz oranlarının reel etkisi çok daha güçlü hissediliyor. Bu nedenle para politikasının sıkılığı sadece “faiz seviyesiyle” değil, aynı zamanda kredi hacmi, finansmana erişim koşulları, bilanço dayanıklılığı, reel sektörün likidite ihtiyacı gibi değişkenlerle birlikte değerlendirilmek zorunda.
İKİ TEMEL UNSUR
2026’da sıkı finansal koşulların devam edeceği artık kaçınılmaz bir gerçek. Ancak bu sürecin etkinliğini sınırlayan iki temel unsur bulunuyor. İlk olarak, para politikasının en büyük açmazlarından biri maliye politikasından yeterli desteğin gelmemesi. Kamu tasarruflarının sınırlı kalması, vergi politikalarının etkinliğinin zayıf olması ve harcama disiplinindeki gevşeme, enflasyonla mücadelede yükün ağırlıklı olarak Merkez Bankası’nın omuzlarında kalmasına neden oluyor. İkinci olarak, özellikle gıda ve konut piyasasında süregelen yapısal sorunlar çözülmeden fiyat artışlarının kalıcı biçimde düşmesi zor görünüyor. Tarımsal üretim planlaması, verimlilik, depolama ve lojistik zincirleri gibi alanlarda atılmayan her adım, enflasyonun taban seviyesini yukarıda tutmaya devam ediyor. Kısacası, para politikası tek başına mücadele ederken yapısal eksiklikler enflasyona arka kapıdan sürekli yeni bir baskı yaratıyor. 2026 yılı 2025’ten daha rahat bir yıl olmayacak. Küresel koşullardaki belirsizlikler; ABD-Çin gerilimi, enerji fiyatlarındaki oynaklık, Avrupa talebindeki yavaşlama Türkiye açısından yeni baskı kanalları oluşturabilir. Böyle bir ortamda TCMB sıkı duruşunu gevşetmek bir yana, hedeflere yaklaşabilmek için daha uzun süre yüksek faize ve kontrollü kredi büyümesine ihtiyaç duyabilir. Kredi tarafında anlamlı bir genişleme olasılığı bulunmuyorken, ihracatçıları desteklemek amacıyla kur tarafında daha kontrollü bir değer kaybı politikası izlenebilir. Ancak burada da yine aynı temel sorun beliriyor: Maliye politikası hareketsiz kaldığı sürece, enflasyon yükünün tamamını para politikasına yüklemek sürdürülebilir değil.
SAVUNMA SANAYİ
Ekonominin reel tarafında özellikle üretim, perakende ve hizmet sektörlerinde sıkışmanın devam etmesi bekleniyor. Savunma sanayi gibi kamu destekli alanlar avantajını korurken, özel sektörün diğer kollarında yüksek finansman maliyetleri nakit akışı baskısını artırmaya devam edecek. Şirketler açısından 2026’nın anlamı 2025 yılına büyük ölçüde benzerlik göstererek şu olacak: daha pahalı finansmana erişim, sıkı kredi koşullarının devamı, zayıf iç talep, ihracatta rekabet için daha fazla kur dengesi ihtiyacı, yüksek girdi maliyetlerinin devamı. Bu nedenle şirketlerin 2026 yılına hazırlanırken nakit yönetimini güçlendirmesi, borç vade yapısını optimize etmesi, kârlılık yerine sürdürülebilirlik odaklı planlama yapması kritik bir hale geliyor.
Enflasyonla mücadelede güçlü bir para politikası gerekiyor ancak bu süreç tek bir ayak üzerinde yürümeye çalıştığında sendeliyor ve nihayetinde hedeflere ulaşmak zorlaşıyor. 2026 yılı, para politikasının tek başına taşıdığı yükün giderek ağırlaşacağı bir yıl olabilir. Anlamlı bir kamu tasarrufu programı, gıda ve konut alanında yapısal dönüşüm, kayıt dışının azaltılması, vergi reformu ve verimlilik odaklı sanayi politikaları olmadan enflasyonun kalıcı olarak düşmesi mümkün değil. Türkiye’nin büyüme, kur dengesi ve fiyat istikrarını aynı anda koruyabileceği süreç, ancak para politikası–maliye politikası–yapısal dönüşüm üçlüsünün birlikte işlemesiyle mümkün. 2026 virajı tam da bu nedenle kritik. Ya yeni bir dengeye geçeceğiz ya da mevcut sıkışıklığı daha da derinleştiren bir ekonomi tablosuyla yüzleşeceğiz.
Ekonomik veri takvimi
24 Kasım2025, Pazartesi Türkiye Kapasite Kullanım Oranı
25Kasım 2025, Salı Japonya Çekirdek Enflasyon
25Kasım 2025, Salı Almanya GSYH (Dönemsel-Yıllık)
25Kasım 2025, Salı ABD ÜFE (Aylık-Yıllık)
25Kasım 2025, Salı ABD Perakende Satışlar
26 Kasım 2025, Çarşamba ABD Tüketici Harcamaları
27 Kasım 2025, Perşembe Türkiye Dış Ticaret Dengesi
27 Kasım 2025, Perşembe Türkiye Ekonomik Güven Endeksi
27 Kasım 2025, Perşembe Euro Bölgesi Sanayi/Hizmet Güven Endeksi
27 Kasım 2025, Perşembe Euro Bölgesi Ekonomik Görünüm Endeksi
28Kasım 2025, Cuma Japonya İşsizlik Oranı
28 Kasım 2025, Cuma Japonya Perakende Satışlar
28 Kasım 2025, Cuma Almanya Perakende Satışlar
28 Kasım 2025, Cuma Türkiye İşsizlik Oranı
28 Kasım 2025, Cuma Almanya İşsizlik Oranı
28 Kasım 2025, Cuma AlmanyaTÜFE (Aylık-Yıllık)
Ekonomi ve Finans Sözlüğü
Para politikasında sıkılık: Merkez bankasının faiz, kredi büyümesi, likidite yönetimi ve finansmana erişim koşullarını sıkılaştırmasıyla oluşan para politikası duruşudur. Sadece yüksek faiz değil; kredi kanallarının daralması, fonlamanın pahalılaşması ve şirket bilançolarının likiditeye duyarlılığı da sıkılık düzeyini belirler.
Yapısal enflasyon:Gıda, enerji, konut gibi temel sektörlerdeki üretim ve arz sorunlarından kaynaklanan; para politikasıyla kısa vadede çözülemeyen enflasyon türüdür. Üretim planlaması, verimlilik ve arz kapasitesi artırılmadan kalıcı düşüş sağlanamaz.