İş bu; 'Nedamet değil, merhamet' yazısıdır. Saf ve temiz, özlemdir. Her şey biz insanlar için. Tabii ki de insan olana, insan kalabilene. Arsada oynardık, o vakitler otopark da değildi, izbe yerler de değildi okul bahçelerinde koştuk, spor yaptık. Arsalar bina doldu, okul bahçeleri de gitti. Nerde spor yapacak bu çocuklar? Her daim açık kalırdı okul dış kapısı. Kamera da yoktu, güven vardı. Şimdi maalesef camilerimiz bile 'kayıt altında' utanç verici. Her okulun, hentbol kaleleri, basketbol potaları bulunurdu. Hem 'yokluk var' denen dönemde. Yakındık, deplasmana da giderdik. Kadifekale İlkokulu, İzmir Kestelli Ortaokulu, Karataş Lisesi'nin duvarları, beton zemini ile kum havuzu şahittir. Şikâyet hiç değil. İyi ki de yaşamışım, güzel günlerdi. Kadifekale'deki binlik yıllık surları, burçları oyun alanı çizgisi, yıllanmış devasa çam ağaçları kalemizdi. İlk kez nizami sahayı Göztepe Gürsel Aksel Stadı'nda gördüm. İlk kez ayağım Buca'daki sahaya bastı. Kale arkasında kıraathane vardı, üşüyünce sığındığımız, ısındığımız. İlk hocam yakın tarihte kaybettiğimiz 'göçmen çocuğu' Hulusi Erdal hocamdır, Altınordu alt yapısında. Göztepe, Karşıyaka, İzmirspor, Altay, Altınordu, Çamdibügücü, Altındağ, Hilalspor, Bayraklıspor, Şemiklerspor, Altınırmak ve daha niceleri, harika alt yapıları vardı. Zaman değişti, devir değişti. Şu bir gerçek; 'Spora, çocuklara paradan puldan daha fazla önem verilmeli'. Sporcu ve de kulüp sayısı çoğaldı, sahaların sayısı yetersiz oldu, maç sayısı da çok az. Üç ay hazırlanıp, oynayıp 9 ay evdeler. Gelsin tablet, artar kilolar, dolaşım sabit, nabız durgun, hareket yok. Oysa daha çok gence, çocuklara ulaşılmalı. Öncelik kâğıt parçası değil, ahlak ve antrenmanda olmalı. Çok saçma mı geldi, ama doğrusu bu. Çocukları sahaya çekenlerin alınlarından öperim. Sonrasında tek başına bırakmayanları, takip edenleri, turnuva sonrası boşta bırakmayanları omzumda taşırım. Gol, kupa, madalya, atılan sayı, alınan puanlar yani başarı diyorlar ona, sonra. Önce spor, önce hareket. Diğerleri de gerisi de teferruat. Bilen bilir, aklıma spor denince adına süper denen ligimiz gelmez. Spor bir yaşam tarzım, felsefemdir. Tee çocukluğumdan beri, bu böyle. Spor amaçtır, skor araçtır. Sadece futbola takılı kalmadım. Çoğunu denedim, yaptım, oynadım. Voleybol ile basketbol hakemliği de yaptım. İlginçtir iki rahmetlinin de adı Aydın. Aydın Şenolsun ile Aydın Öztürk hocalarım, mekanları cennet olsun. Çok çevrem olunca da yazıyla sabitlemek geldi içimden. Söz uçar yazı kalır yani. Hürriyet'te ilk spor şefim Avni Erboy'dur. Alt yapıya büyük önem veren, şahlanan, adını bile ilk duyduğumuz spor dallarında oyuncu kazandıran Bostanlıspor'un başkanıdır. O kadar çok, çocuk evlat yetişmesine katkı sağladı ki. Şimdiki bazıları gibi değil, tozunu toprağını yutarak, tepeden tırnağa ıslanıp devam ederek. İnsanlığa, çocuklara, spora hizmet ettik. İnsan sevince, değer verince, küçümsemeyince işte o zaman 'bi'şey olmaz. Gidilmeyen salonlara, sahalara gittik, yazdık, fotoğrafladık, ödül bile verdiler. Para için ödül için yapmadık, onlar araç oldu, amaç değil. Başlık, Arya Arıkan çok da güzel okuduğu 'Beyaz da olmadım...' şarkısından gelen ilhamla yazılmıştır.
SPORCU OLACAK ÇOCUKLAR...
5-14 arası özellikle çok önemli, spor için. Biraz daha yıllar geçince, hormonlar devreye giriyor, insanlaşıyorlar. Ama iyi yetiştirilirse, sorun olmuyor, olmaz. Onlar yarış atı değil, çocuktur. Sizler de o yoldan geçmediniz mi? Ne çabuk unuttunuz? Evladını 'fon' olarak görüp değer kazanmasını bekleyenler. Hüsrana uğruyor. Büyükler umurumda değil de olan, o güzelim çocuklara oluyor. Çok kısa sürede sportif alanda yok olup gidiyorlar. Evladına hakaret eden, ebeveynler var. Var mı ötesi? Kızmayın bana, gerçek bu. Dövüşe horozuna yapsanız gelir tepeni didikler, şov köpeklerine yapsan kolunu bacağını koparır. Yapmayın bunu çocuklarımıza. 10 numara sportif, futbol şenliği yaptı. Çocuklar gönüllerince eğlendi, kupa madalya verildi. Teşekkürler, ama unutmayın. Çok büyük yetenekli olmasa da olur, her insan farklı, spora teşvik önemli olan. Muğlaspor, Göztepe'de forma giyen, efsane hakem Mutlu Çelik de çocukları seviyor, destek veriyor. Kupa kaldıran miniğin yanında eğildi. Adını bulamadım, sordum yok olmadı. Şort numarası 51, kusura bakma evlat, büyüyünce kızma bana. Senin gibi masumum. 'Şehrimin Takımını Tutuyorum', çocukluğumun bu yana içimde yazılarımda yaşattığım duygu, his. Başkasına gerek yok, İzmirsporluyum her daim. Göztepe'miz çok yaşasın, 'Karneni getir hediyeni götür' kampanyası. Bugün Konak Meydanı'nda, yarın da Gaziemir Optimum'da. Ah çocuk olmak vardı, karnemi götürür hediyemi kapardım. İzmir Belediyespor akademik liglerde mücadele edecek. Bugün ve yarın 2010-2016 arası doğumluları bekliyor. Saat 10.'da Dr.Behçet Uz Rekraasyon Alanı'nda, Atatürk Stadı'na yakın. Ben olsam giderdim. Atadan dededen, babadan İzmirsporlu Osman Gökçen abimden, basketbol ile voleybolun seçilen listesini alacağım. Adalet önce, sadece futbol değil. Lig takımlarına seçilenler şöyle; Emirhan Yakupoğlu, Şafak Aşıroğlu, Ahmet Eren Turan, Mert Aysal, Halil İbrahim Özer, Bulut Turan, Kıvanç Veli Eraydın, Poyraz Durukan, Rojhat Akan, Bedirhan Atmaca, Hasan Selim Eser, Egemen Çakır, Mirza Çakar ile Rüzgâr Yurtseven Kişin. Yolunuz açık çocuklar. Hakem olsun futbolcu olsun dünün çocuklarını bir yerlerde görmek moral ve güç veriyor. Metro beklerken, 'Selam hocam ben Ayberk Demirbaş, yazılarınızı takip ediyorum il hakemiyim' demişti. İşte medeni cesaret, rahmetli Barış Manço'nun dediği gibi 'Adam olacak çocuk', belli oluyor. Geçen yıl Ayberk Demirbaş ile Fatih Tokail, bu yıl da Berkay Erdemir ile Muhammet Alperen Çopur, süper lig hakemliğine yükseldi. Öyle kolay olmuyor, bu işler. Çocukluğa kadar gitmek gerek. Dün çocuktu, ufakken başladı 19 yaşına geldi. BESYO 2.sınıfta okuyor Ege Gürel, iyi gidiyor maşallah. BAL'DA Bayraklıspor'da harikalar yarattı. Sağ bek Halil de yıldız adayı, yetiştirici genç isim Abdullah Koparan hocam. Hepimiz bir zamanlar çocuktuk, yeter ki o günleri unutmayalım, çocukları unutmayın, yaşasın çocukluk, yaşasın çocuklar. Çocukları, çocukluğunu unutanları ben de unuttum gitti.