Son yıllarda birçok anne baba “Okçuluk dikkat eksikliği olan çocuklara çok iyi geliyormuş…” cümlesini duyuyor. Peki bu gerçekten doğru mu, yoksa kulağa hoş gelen bir şehir efsanesi mi? Gelin beraber bir bakalım. Öncelikle, oku hedefe göndermek için çocuk nefesini ayarlar, gözünü sabitler, acele etmez.
Bu süreç, dikkat süresini doğal yoldan uzatır. Okçuluk “hemen olsun” sporu değildir. Hedefi vurmak tekrar ister. Bu da özellikle sabırsız çocuklar için büyük bir kazanımdır. Dikkat eksikliği olan çocuklar çoğu zaman içten içe gergindir. Okçuluk, bedeni yavaşlatır, zihni toplar. Peki sadece dikkat için mi? Elbette hayır! Sırt, omuz ve kol kasları güçlenir. Duruş bozukluklarının önüne geçer. Hedefe bakmak, oku doğru anda bırakmak… Bu koordinasyon okul başarısına bile yansır. Hedefi vurdukça çocuk “Ben yapabiliyorum.” Özgüvenini kazanır. Bu duygu, dikkat sorunu yaşayan çocuklar için altın değerindedir. Ekrandan uzaklaştırır. Çocuk hem hareket eder hem zihnini dinlendirir. Tablet, telefondan uzaklaşır. Özellikle; Dikkat eksikliği ve hiperaktivite yaşayanlar Çabuk sıkılan, sabırsız çocuklar Özgüveni düşük olanlar Takım sporlarını sevmeyenler Sessiz ama içine kapanık çocuklar İçin çok uygun bir spordur. Genelde 7–8 yaş ideal kabul edilir. Önemli olan çocuğun kuralları anlayacak ve güvenli şekilde uygulayacak yaşta olmasıdır. Bu arada okçuluk tabiki mucize değildir. Ama doğru eğitmenle, düzenli devam edildiğinde çocuğun hem dikkatini hem de kendine olan inancını güçlendirir. Bazen bir çocuğun ihtiyacı olan şey ilaç değil, bir hedef, bir yay ve “Ben buradayım” diyebileceği bir alan olabilir.