Şöyle bir etrafımıza bakalım… Gün içinde çocuklarımız için neleri biz yapıyoruz? Üstünü biz seçiyoruz, çantasını biz hazırlıyoruz, döktüğünü biz siliyoruz. Sonra da dönüp “Ben söylemeden hiçbir şey yapmıyor” diye yakınıyoruz. Aslında durum biraz da bizim elimizde. Çocuklar hazır olana çok çabuk alışır. Ama işin güzel tarafı şu ki, sorumluluğa da aynı şekilde alışabilirler. Yeter ki biz onlara fırsat verelim. Sorumluluk dediğimiz şey büyük büyük görevlerle başlamaz. Küçük adımlarla başlar. Oyuncaklarını toplamak, kendi bardağını mutfağa götürmek, çantasını birlikte hazırlamak… Bunlar basit gibi görünür ama çocuğun hayatında çok önemli yer tutar. Burada en sık yapılan hata şu: “O daha küçük” deyip çocuğun yapabileceği şeyleri bile biz üstleniyoruz. Oysa o küçük görevler, onun büyümesinin bir parçası. Bırakalım denesin, biraz dağıtsın, belki yanlış yapsın… Ama öğrensin. Bir diğer önemli konu da tutarlılık. Bir gün “odanı topla” deyip ertesi gün “boşver ben yapayım” dediğimizde, çocuk şunu öğrenir: Yapmasam da olur. O yüzden ne istiyorsak, arkasında durmalıyız. Sorumluluk verirken bir anda her şeyi beklemek de doğru değil. Adım adım ilerlemek gerekir. Önce birlikte yaparsınız, sonra o yapar siz izlersiniz, en sonunda tamamen ona bırakırsınız. Bu süreç sabır ister ama sonucu çok kıymetlidir. Bir de işin şu tarafı var: Sorumluluk sadece yapmak değil, sonuçlarını da kabul etmektir. Oyuncağını toplamayan bir çocuk, bir süre o oyuncağa ulaşamayacağını da öğrenmeli. Bu ceza değil, hayatın doğal akışıdır. Ve en önemlisi… Çocuklar söylediklerimizi değil, yaptıklarımızı örnek alır. Eğer biz sorumluluk sahibi davranıyorsak, onlar da bunu görerek öğrenir. Kısacası, sorumluluk bir anda verilen bir şey değildir. Zamanla, sabırla ve doğru yaklaşımla gelişir. Bugün küçük bir görev alan çocuk, yarın kendi hayatını yönetebilen bir birey olur.