Gecenin son saatleri… Etraf zifiri karanlık… Günlerden 26 Aralık… Yeni yıla girmeye günler kala…
Uyku tutmuyor ve yerimden doğruluyorum. Salona geçiyor, oturuyorum. Sokak lambalarının loş ışıkların vurduğu caddeler bomboş… Gökyüzünde kanat çırpan birkaç kuş eşlik ediyor bana o sessizlikte, bir de uyuyan sokak kedileri…. 2023 yılını geride bırakırken bir senenin sorgulamasını yapmak üzere kendi iç yolculuğuma çıkıyorum….
Sahi, nasıl geride kalmıştı koskoca bir sene? İyisiyle, kötüsüyle. İyi kileriyle, keşkeleriyle…. İçimde kalan koskoca hayallerimle… Elimden geleni tam olarak yapmış mıydım acaba? Yoksa yapamadıklarım için suçu hayata yükleyip sorumluluk almaktan kaçmış mıydım? Yapamadıklarım için umut hâlâ var mıydı peki?
Neydi umut? “Ümit etmekten doğan duygu” değil miydi? İnsan ne zaman sarılırdı umuda? Hayat devam ettiği sürece mi? Hani bazen, kontrolümüzden çıkan olaylar olur da sadece seyrederdik ya hayatı, elimizi attığımız dal kurur da içinde bulunduğumuz duruma bir çare, çözüm arayışında olurduk ya şehir üstümüze gelir ya bazen, nefes almakta güçlük yaşarız da sanki ıssız bir denizin ortasında boğulma tehlikesi geçiriyor gibi olurduk ya, işte o an adeta bir can simidi gibi imdadımıza yetişip bizi yaşama bağlayan şey değil miydi?
Yeni yıl, hepimiz için farklı anlamlar barındırsa da aslında genel olarak eskiye sünger çekip yeni bir gelecek için temiz bir sayfa açmak da demektir. Hepimiz, yeni yılın gelişini kutlarız çünkü hayatımıza pozitiflikler getireceğini umarız yani bize güzellikler getireceğine dair çeşitli beklentilerimiz ve ümidimiz vardır.
Umut, aslında bir kelimeden daha fazlasıdır. Büyüklerimizden zaman zaman şu şekilde cümleler duymuşuzdur: “Çıkmadık candan ümit kesilmez.” “Hayat sürprizlerle doludur.” Yaş ilerledikçe, etrafına daha farkındalıkla bakınca insan, bu tarz cümlelerin doğruluğunu kendi içinde teyit ediyor.
Ölmek üzereyken kalp masajıyla hayata geri dönenler, enkazdan günler sonra sağ çıkarılan insanlar, yıllar önce bir şekilde yolları ayrılmış fakat yıllar sonra enteresan tesadüfler sonrası yeniden bir araya gelen kişiler… Hepsi ama hepsi umudun var olduğunun birer göstergesi. O yüzden umudumuzu her daim canlı tutmalıyız.
Bütün bunları düşünüp kendi iç yolculuğumu sona erdirirken ben, güneş de yavaş yavaş yüzünü göstermeye başlıyor ve gün aydınlanıyor. Etraftaki kuş sesleri yoğunlaşıyor ve kediler uykusundan uyanıyor. İşte o an içime bir mutluluk doğuyor.
Yüreğimi yeni yılda hayallerimi gerçekleştirecek olabilmenin verdiği umudun heyecanı sarıyor. Temiz havayı içime çekiyorum ve gülümsüyorum istemsizce, hoş gel 2024, sevgiyle, huzurla, dostlukla, umutla, gerçekleşen hayallerle gel diyorum ve yeni güne hazırlanmaya başlıyorum…