İlişkilerde kalabilmek için kişinin kendini terk etmesinin faturası hem acı hem de çok ağırdır. Partnerinin istediği olsun diğer kendi ihtiyaçlarından vazgeçme davranışının altında umutsuzca bir onay arayışı ve değersizlik duygusu yatmaktadır.
Kişinin kendi özünü ilişkiyle takas ettiği bu ilişki tarzında kişi her geçen gün ilişkide kalabilmek adına özünden bir parçasını kaybetmeye başlar.
Kişinin kendi ihtiyaçlarını bastırarak ilişkide kalma çabası parmak üzerinde yürümeye benzer. Bu uyumlanma çabasının derinlerinde çocukluk anılarında kişinin öğrendiği sevgiyi ancak koşullu alabileceğine yönelik yanlış bir inanç ve içinde büyüdüğü aile ve çevresinden hissettiği toplumsal baskı yatmaktadır.
‘KURBAN EDERİZ’
Sevgiyi koşullu göreceğimize dair bir inançla büyüdüysek, ilişkilerde terk edileceğimize dair bir korku geliştiririz. Bu korkuyu sürdürdüğümüz sürece ilişkilerde neredeyse kendimizi kurban ederiz. Terk edilmekten korkmanın altında yalnız kalma korkusu vardır. Burada aslında kişinin baş etmesi gereken kendi ihtiyaçlarını karşılayamadığı ilişkiyi ısrarla sürdürme çabasından çok asıl korkusu olan yalnız kalma korkusu ile baş etmesi gerektiğidir. Kişi ancak kendi hassasiyetini kabul edip bu duygusu ile yüzleştiğinde kaybetme korkusunu bırakmaya başlayabilir. Kişi kendi değerini işte o zaman anlamaya başlar.
‘TEMEL KORKU’
Hissettiğimiz bu temel korkuya rağmen yaşamımızda özümüzü bularak tekrar var olabilmek için, kişinin önce ilişkilerde sürdürdüğü davranış kalıplarını fark etmesi ve ihtiyacı olan sevgi ve şefkati kendisine sağlıklı ve dengeli bir şekilde nasıl vereceğini öğrenmesi gerekir.
Benlik yapılanmaya devam eder. Bu yüzden çocukluk döneminde travmalarla ya da yanlış yaşamsal deneyimlerle kişinin parçalanan benliğini bütünlemesi her zaman mümkündür. Kişinin kendi değerini yeniden keşfetmesi, ilişkilerinde ihtiyacı olan sınırları koyabilmesi ve kendini tekrar büyütebilmesi her zaman mümkündür.
Herkes kendisiyle derin bir ilişkiyi dalacak hazır ve isteği olan birini hak eder.