Sabah kalkıyoruz gözümüzü daha açmadan bir ağırlık hissiyle güne başlıyoruz. Ne tam uykusuzuz bir haldeyiz ne de dinlenmiş gibiyiz. Kahve içiyoruz işe gidiyoruz insanlarla iletişim konuşuyoruz ancak o yorgunluk hatta görünmez ağırlık hiçbir zaman bitmiyor. Artık herkesin ağzında aynı cümle var “Bilmiyorum, yorgunum”
Bazen uyumuyoruz ama burada asıl sorun uykusuzluk değil. Buradaki sorunun temel kaynaklarından biri beynin hiçbir zaman dinlenme sinyalini alamaması. Bildirim sesi ardından sosyal medya kaydırması zihnimiz her saniye tetikte. Savaş değil ama savaşta gibi yaşayarak vücudumuz adrenalin üretmeyi bırakmıyor. Kalbimiz daima hızlı atıyor beynimiz hep hazır ol da bekliyor.
Bir anlığına duraklasak, içimizde bir suçluluk hissi uyanıyor. Dinlenmek, günümüzde neredeyse kayıp zaman olarak görülüyor. "Sürekli verimli ol", "zamanını en iyi şekilde kullan", "kendini geliştirmeye devam et" gibi telkinler, bizi adeta bir kafese hapsediyor. Oysa insan, sınırsız bir enerji kaynağı değildir. Buna rağmen biz, tıpkı şarj edilip tekrar çalıştırılan aletler gibienerjimiz tükendiğinde, hemen yeniden doldurulup işe koyulmamız bekleniyor.
İçimizdeki ses "yeter" diye fısıldıyor, biz ise "daha fazla dayan" diye diretiyoruz. Ruhumuz "dinlen" diyor, biz "ilerle" diye kendimizi zorluyoruz. Ta ki bir sabah uyandığımızda hiçbir şey hissedemez hale gelene kadar. Ne sevinç, ne istek, ne de geleceğe dair bir umut... İşte o an anlıyoruz: Sadece yorgun değil, içten içe tükenmişiz.
TOPLUMSAL KİMLİK
Eskiden insanlar "hayat nasıl?" sorusuna "iyi" derdi, şimdi herkes "bitkinim" diye yanıtlıyor. Sanki bu, bir tür toplumsal kimlik gibi. Tükenmişlik, artık ortak bir dil halini aldı. Ancak bu dil, bizi birbirimize yakınlaştırmak yerine daha da yalnızlaştırıyor. Çünkü herkes kendi yorgunluğuyla o kadar meşgul ki, kimse başkasının sesini duyamıyor. Belki de bu bitkinliğin temelinde yalnızca stres değil; belki de asıl eksik olan şey "anlam arayışı. "Pek çok şey yapıyoruz, ancak neden yaptığımızı sorgulamıyoruz. Her şeyi hızlıca tüketiyoruz, fakat hiçbir şey bize gerçek bir tatmin vermiyor.
Bazen en doğru seçim, hiçbir şey yapmamaktır. Telefonu kenara koymak, hiçbir şey izlememek, kimseyle iletişim kurmamak… Sadece oturmak, sessizliğin sesini dinlemek, nefesinize odaklanmak. İşte o anlarda ruhunuz kendini onarır, düşünceleriniz netleşir, içinizdeki huzur yeniden canlanır. Ancak biz bu sessizlikten ürküyoruz. Çünkü sessizlik, duymaktan kaçındığımız her şeyi bize hatırlatıyor. Oysa gerçek dinlenme, uyumaktan öte; durmayı göze alabilme cesaretidir. Kendinle kalabilme, hayatı yavaşlatma ve "üretmiyorum" diyebilme halidir.
Yorgunluk yalnızca fiziksel efordan değil, yaşamın anlamını yitirmekten doğar. Bir çiçeğin kokusunu almadan geçip giden bir gün, bir fincan kahveyi aceleyle yudumlamak, bir dostun sözünü yarıda keserek kapatılan bir görüşme… Tüm bunlar, bizi adım adım tüketir. Ve bir bakmışız ki, ruhumuzun pili bitmiş ancak biz hâlâ "çok yorgunum ama sebebini bilmiyorum" diye yakınıyoruz.
Belki de artık kendimize sormamız gereken asıl soru şu:Gerçekten yorgun muyuz, yoksa sadece yaşamayı unuttuk mu?