"Saygı veliden başlar" yazımı noktalarken, devam edeceğimi belirtmiştim. Bir rol karmaşasından, velşlerin fazla müdahalesinden şikayet etmiştim. Bir başka açıdan aynı konudan d3vaö edelim.
Okul, veli, öğrenci işbirliği önemli. Bunun altını çizmek lazım. Biri eksik kalsa, olmuyor.
Veli, öğrenciyle ilgilenecek, çocuğunu takip edecek. Çocuğunun kaçıncı sınıfa gittiğini bilmeyen veli olur mu? Ders takibi yapacak bilgi yoksa en azından eğitim, ödevler, hedeflerle ilgili her gün 10 dakika sohbet etse, "Bugün nasıl geçti" dese, bir veli bu kadar Fransız kalmaz okula.
Öğretmen de sevgi, saygı ve sabırla yaklaşacak elbette. Öğrencilerin birey olduğunu unutmadan, tüm bildiklerini çağa uygun teknoloji ile donatarak ve kendisini geçecek öğrenciler yetiştirme aşkıyla.
Tüm bunları birbirine kenetleyecek olansa şüphesiz öğrenci. Tüm çabasıyla süreçte yer almalı. Sadece akademik değil mesleki olarak da potansiyeli bir bütün olarak ele alınmalı, yetenekleri ve hayalleri gözardı edilmemeli. Ailesi ve öğretmenleri tarafından dinlenen, desteklenen bir genci hangi zorluk yıkabilir? Hangi kötü arkadaş, alışkanlık kendine çekebilir?
Evde, okulda sayılmayan çocuk, kendi de saymıyor. Saygı ve sevgi görüldükçe öğreniliyor. Veli, okul, öğrenci işbirliği bu yüzden önemli. Aileler denk değil, okul topluma sosyal ve kültürel açıdan mümkün olduğunca denk yurtttaşlar hazırlamak zorunda. Aile eğitimi de buna dahil olabilir. Yeni dönemde bunlara ihtiyaç var.
Her çocuğun aileyi temsil ettiğini unutmayalım. Kadın ve çocuğun şiddet kurbanı olduğu, bağkmlılıkların arttığı bu dönemde önce aile kurumunu, sonra öğretimi planlayalım. Eğitim olursa bilinç olur, sevgi ve saygı bunlarla birlikte öğrenilir ve yaygınlaşır. Aksi çok zor.