İşveren, 15 yıl önce işyerinden ayrılan işçiye hatalı şekilde fazla ödeme yapıldığını tespit etti. Ödenen fazla tutarın geri verilmesini isteyen işveren, işçiye ödeme yapılması için yazı gönderdi. Ancak işçinin fazla ödemeyi iade etmemesi üzerine işveren konuyu İş Mahkemesi'ne taşıdı. Davacı işveren, daha önce aynı işçi tarafından açılan alacak davasının bulunduğunu, bu davada verilen kabul kararının Yargıtay tarafından bozulmasının ardından davanın reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini belirtti. İşveren ayrıca bilirkişi raporunda işçiye fazladan ödeme yapıldığının tespit edildiğini ileri sürerek söz konusu tutarın işçiden tahsil edilmesini talep etti.
İŞÇİ FAZLA ÖDEMEYİ İADE ETMEDİ
Davalı işçi ise cevap dilekçesinde işveren tarafından açılan davanın haksız olduğunu savundu ve davanın reddedilmesini istedi. İş Mahkemesi de davayı reddetti. Mahkeme kararında, aynı ücretle çalışan işçilere davalı işçiyle benzer ve aynı oranlarda ücret artışı uygulandığı belirtildi. Ayrıca dava açmayan diğer işçilerin de davalıyla aynı ücreti aldığına dikkat çekildi. Bu gerekçelerle davacı kurumun fazla ödenen tutarı talep etme hakkının bulunmadığı değerlendirmesi yapıldı. İşveren tarafından karar istinafa taşındı. Bölge Adliye Mahkemesi, hatalı ödemeyi yapan işverenin ekonomik ve sosyal açıdan üstün konumda olduğunu, iyi niyetle zenginleşen işçinin ise daha zayıf durumda bulunduğunu değerlendirdi. Mahkeme, güvenin korunması ve hakkaniyet ilkeleri doğrultusunda işveren tarafından borcu yerine getirme düşüncesiyle yapılan fazla ödemenin geri istenmesinin doğru olmayacağı sonucuna vardı. Bu gerekçelerle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildi.
FAZLA ÖDEME GERİ İSTENEBİLİR
Davacı işverenin avukatı kararı temyiz etti. Temyiz dilekçesinde, mahkeme kararına esas alınan bilirkişi raporundaki tespitlerin eksik inceleme ve araştırmaya dayandığı ve hatalı olduğu ileri sürüldü. Dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Hukuk Dairesi ise yerel mahkemenin kararını bozdu. Yargıtay 9. Hukuk Dairesi, Borçlar Kanunu'nun 62. maddesi ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 78. maddesine dikkat çekti. Kararda, borç olmayanı kendi rızasıyla ödeyen kişinin yanıldığını kanıtlaması halinde yaptığı ödemeyi geri isteyebileceği belirtildi. Yargıtay kararında, “Bu maddede belirtilen yanlışlık eda ile ilgili olup edada bulunanda bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır. Başka bir deyişle, davacı idarenin tahakkuk memuru hataya düşmeseydi, davalıya edada bulunmayacağı anlamına gelmektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.12.1984 tarihli ve 1982/13-387 Esas, 1984/997 Karar sayılı kararı ile herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından Borçlar Kanunu’nun sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri istenebileceği açıklanmıştır. Somut uyuşmazlıkta, davalı işçinin davacıya karşı fark alacaklar istemiyle açtığı davada davanın reddine karar verildiği ve kararın onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır. Bu durumda, Mahkemece; kesinleşen 1.İş Mahkemesinin 2011/1153 Esas, 2012/18 Karar sayılı dosyasında yer alan bilirkişi raporu ile hesaplanan fazla ödeme tutarının hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir’’ ifadeleri yer aldı. Yargıtay, kesinleşen İş Mahkemesi dosyasındaki bilirkişi raporunda hesaplanan fazla ödeme tutarının hüküm altına alınması gerektiğine karar verdi. Böylece işverenin fazla ödemeyi geri istemesinin mümkün olmadığı yönündeki yerel mahkeme kararı bozulmuş oldu.