"Biz her şeyi gençliğe bırakacağız...Geleceğin ümidi, ışıklı çiçekleri onlardır. Bütün ümidim gençliktedir"–Mustafa Kemal ATATÜRK
Ekonomik Kalkınma ve İş Birliği Örgütü’nün (OECD) “Bir Bakışta Eğitim 2025” raporu, Türkiye’de 18-24 yaş arasındaki gençlerin yüzde 31,3’ünün ne eğitimde ne de istihdamda olduğunu ortaya koydu. Türkiye’nin son sırada yer aldığı ve OECD ortalaması olan yüzde 14 ile karşılaştırıldığında; ülkemizdeki her üç gençten birinin üretim zincirinin dışında kalması hem sosyal hem de ekonomik açıdan derin bir yara anlamına geliyor. Bir ülkenin en büyük potansiyel sermayesi genç nüfustur. Ancak Türkiye’de bu sermaye her geçen yıl biraz daha atıl hale geliyor. Eğitim sisteminden kopan, iş bulamayan ve ekonomik hayata katılamayan gençlerin sayısı hızla artarken hem büyüme potansiyelini sınırlıyor hem de toplumsal eşitsizlikleri derinleştiriyor. Üstelik bu araştırmadaki veriler yalnızca gençlerle sınırlı kalmıyor. Rapora göre, Türkiye’de 25-64 yaş arasındaki üniversite mezunlarının da yüzde 24,6’sı işsiz. Bu oran ile Türkiye OECD ülkeleri arasında ilk sırada yer alıyor. Yani yalnızca eğitim sürecinde değil, eğitim sonrasında da sistem gençleri üretken bir yapıya dahil edemiyor. Bu durum, uzun vadede beşerî sermaye verimliliğini düşürürken, ülke ekonomisinin rekabet gücünü de zayıflatıyor.
HANE HALKI GELİRİ
Raporun en çarpıcı bulgularından biri de cinsiyet farkı. Türkiye’de ne eğitimde ne de istihdamda olan kadınların oranı yüzde 41,6 iken erkeklerde bu oran yüzde 22,1. OECD ortalamasında fark sadece 1,5 puan civarındayken, Türkiye’de 20 puanı aşıyor. Bu veri, kadın emeğinin yeterince değerlendirilemediğini ve iş gücü piyasasında ciddi bir potansiyel kaybı yaşandığını gösteriyor. Kadınların iş gücüne katılımının düşük olması yalnızca bireysel bir kayıp değil; makroekonomik bir maliyet de yaratıyor. Çünkü hane halkı gelirinin sınırlı kalması, tasarruf oranlarını düşürüyor; bu da yatırım potansiyelini zayıflatıyor. Uzun vadede, düşük kadın istihdamı, ekonomik büyüme hızını kalıcı biçimde baskılıyor. Bölgesel farklılıklar da benzer ölçüde çarpıcı sonuçlar gösteriyor. İstanbul’da her 100 gençten 19’u ne eğitimde ne de işte yer alırken, Doğu Anadolu’da bu oran yüzde 48’e çıkıyor. Türkiye, 29 puanlık farkla OECD içinde bölgesel uçurumun en derin yaşandığı ülkelerden biri. Bu fark yalnızca ekonomik değil; fırsat eşitsizliğinin coğrafi bir yansımasını oluşturuyor. Genç işsizliği yalnızca bireysel bir sorun değil, aynı zamanda finansal sürdürülebilirlik açısından da bir tehdit teşkil ediyor. Eğitimde ya da istihdamda yer almayan gençler, uzun vadede kayıt dışı çalışmaya, düşük gelirli geçici işlere veya kamu desteklerine bağımlı hale geliyor. Bu durum, sosyal güvenlik sistemine ek yük, vergi gelirlerinde azalma ve bütçe üzerinde baskı yaratıyor. Ayrıca, iş gücüne katılmayan genç nüfus, ekonomideki üretken sermayenin kullanılmayan kısmı olarak görülmelidir. Eğitimli, dinamik ama sistem dışında kalan milyonlarca genç, ülke ekonomisinde önemli bir fırsat maliyeti kaybına yol açıyor. Bu tabloyu değiştirmek mümkün. Bunun için ekonomik politikaların, sosyal politikalarla birlikte ve birbirini tamamlayacak şekilde yürütülmesi gerekiyor. Mesleki eğitim programlarının yaygınlaştırılması ve özel sektörle doğrudan bağlantılı hale getirilmesi, gençlerin iş dünyasına geçişini kolaylaştıracak; kadın istihdamını artırmaya yönelik mikro finansman destekleri ve bölgesel teşvikler, gelir dağılımındaki eşitsizliğin azalmasına katkı sağlayacak; genç istihdamına dayalı kredi modelleri ya da vergi indirimi teşvikleri, işletmeleri genç çalışan istihdam etmeye motive ederken; eğitim sisteminde finansal okuryazarlık ve girişimcilik odaklı içeriklerin artırılması, gençlerin ekonomik hayatta daha etkin rol almalarını mümkün kılacaktır. Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu en büyük risklerden biri, genç nüfusun potansiyelini değerlendirememek. Ne eğitimde ne istihdamda olan gençler, sadece istatistiklerde yer alan bir oran değil; geleceğin kaybedilen fırsatlarını, azalan üretkenliği ve yavaşlayan büyüme hızını temsil ediyor. Ekonomik kalkınma, sadece sermaye yatırımıyla değil, insan kaynağının etkin kullanımıyla mümkün olur. Türkiye, eğer sürdürülebilir büyüme hedeflerine ulaşmak istiyorsa, gençlerini yeniden sistemin merkezine koymalı çünkü bir ülkenin en büyük yatırımı, gençliğine duyduğu güvendir.
Ekonomik veri takvimi
13 Ekim 2025, Pazartesi Çin Dış Ticaret Dengesi
13 Ekim 2025, Pazartesi Türkiye Cari İşlemler Dengesi
13 Ekim 2025, Pazartesi Almanya Cari İşlemler Dengesi
14 Ekim 2025, Salı Almanya TÜFE (Aylık-Yıllık)
14 Ekim 2025, Salı İngiltere İşsizlik Oranı
14 Ekim 2025, Salı Türkiye Tarım ÜFE (Aylık-Yıllık)
15 Ekim 2025, Çarşamba Çin TÜFE (Aylık-Yıllık)
15 Ekim 2025, Çarşamba Japonya Sanayi Üretimi
15 Ekim 2025, Çarşamba Türkiye Bütçe Dengesi
15 Ekim 2025, Çarşamba Euro Bölgesi Sanayi Üretimi
15 Ekim 2025, Çarşamba ABD TÜFE (Aylık-Yıllık)
16 Ekim 2025, Perşembe İngiltere GSYH (Aylık-Yıllık)
16 Ekim 2025, Perşembe İngiltere Dış Ticaret Dengesi
16 Ekim 2025, Perşembe Euro Bölgesi Dış Ticaret Dengesi
16 Ekim 2025, Perşembe ABD ÜFE (Aylık-Yıllık)
16 Ekim 2025, Perşembe ABD Perakende Satışlar
17 Ekim 2025, Cuma Euro Bölgesi TÜFE (Aylık-Yıllık)
17 Ekim 2025, Cuma ABD Sanayi Üretimi (Aylık-Yıllık)
17 Ekim 2025, Cuma ABD Kapasite Kullanım Oranı
17 Ekim 2025, Cuma Türkiye Kredi Notu/Görünümü
Ekonomi ve finans sözlüğü
Beşeri sermaye:Ekonomik büyüme ve üretkenlik üzerinde doğrudan etkisi olan, bireylerin sahip olduğu bilgi, beceri, deneyim ve eğitim düzeyinin toplam değeridir. Beşeri sermaye, insan kaynağının ekonomik çıktıya dönüşme kapasitesini ifade eder.
Fırsat maliyeti:Bir seçim yapılırken vazgeçilen en yüksek değerli alternatifin ekonomik bedelidir. Kaynakların sınırlı olduğu ekonomik sistemlerde, fırsat maliyeti kararların etkinliğini değerlendiren kritik bir kavramdır.