Biruni Üniversitesi ve London Metropolitan Üniversitesi’nden araştırmacılar, Covid-19 sonrası görülen kalıcı koku kaybının altında yatan mekanizmaları anlamak için önemli bir çalışmaya imza attı. Araştırmacılar, Covid-19 geçiren 40 hasta üzerinde yaptıkları DNA analiziyle, kalıcı koku kaybı ile ilişkili epigenetik değişimlerin varlığını ortaya koydu. Bu bulgu, koku kaybının yalnızca virüsün doğrudan etkisiyle değil, aynı zamanda çevresel etkenlerin genlerin işleyişini nasıl değiştirdiğiyle de bağlantılı olabileceğini gösteriyor.
KAYNAK: HABERTÜRK
Araştırmada, UGT1A1 genindeki DNA metilasyon düzeylerinin kalıcı koku kaybı yaşayan bireylerde yüzde 14 daha düşük olduğu belirlendi. Epigenetik, genetik yapıda bir değişiklik olmadan çevresel faktörlerin genlerin nasıl çalıştığını etkileyen biyolojik bir mekanizma olarak tanımlanıyor.
Bu çalışmayla, çevresel faktörlerin Covid-19 sonrası koku kaybına yol açabilecek şekilde genetik ifadeyi değiştirdiği ortaya kondu.
Uzmanlar, DNA metilasyonundaki değişimlerin bir biyobelirteç olarak kullanılabileceğini belirtiyor. Bu, koku kaybı riski taşıyan bireylerin daha erken tespit edilmesini sağlayarak, uzun süreli koku kaybı yaşayan hastalar için daha etkili tedavi yöntemlerinin geliştirilmesi adına umut verici bir adım olabilir.
Moleküler Biyoloji ve Genetik Bölümü Öğretim Üyesi Dr. Elif Sibel Aslan, araştırmanın önemli bulgularından birinin de epigenetik tabanlı tedavi yaklaşımlarının geliştirilmesine olanak sağlayabileceği olduğunu ifade etti.
