Bir yolculuğa çıkıp da yaslayıp başını cama zıplaya zıplaya ağaçları, çalıları, bulutları izlemeyeli ne kadar oldu?
İzmir’e mi, diye soran ton ton teyzeye içini dökeli epey zaman olmuştu tahmin ediyorum ama verdiği hayat dersleri kulağa küpedir.
Bir ödülü kaldırdığında alkışlarla, yorumlar en çok eldendir. Kendinden olanlar daha sonra utancından kutlar.
Yakıştırdığını beğenen, el emeğini öven, hamaratlığını takdir eden genelde kendindekini iyileştirmeye gayret edenlerden olur. Elbette onlar da dışarıdan, çok dışarıdan çıkar.
Seninkiler yine bahçesine bulmakla, kulüp takmakla ya da kendiyle kıyaslanmakla meşguldür. Bu öyle gülünç bir kıyastır ki kendinizi hakarete mi uğramış saymalısınız, karşıdakine mi üzülmelisiniz şaşıp kalırsınız.
Neyseki karşınızdaki yeterince gamsız da o sizin gibi kalakalmaz söylediklerine. Bir an bile düşünmez “Ben nededim”diye. Aksine kafasında evirip çevirdikleri nihayet gündüzüne çıkmıştır.
Tanımaklarımızın bunca alkışı, takdiri içinde birbirine omuz verecek kadar yakın olanların bu omuz atma sevdası nedendir bilinmez.
Ama canım kadınlar, her durumda birbirini koruyup kollayanlar var ya, herkese umut saçan o pırıl pırıl kadınlar… İyi varsınız. Aman birbirimizin şortunu sıvazlamaktan vazgeçmeyelim. Böyle böyle utandıracağız, inanıyorum. Devam…
