Evlilik, iki insanın birbirine karşı verdiği bir mücadele değil, hayatın zorluklarına karşı birlikte çıktığı bir yolculuktur. Ne var ki bazen aynı yastığa baş koyan iki insan, farkında olmadan birbirinin rakibine dönüşebiliyor.

Bir tartışmada son sözü söylemek, haklı çıkmak, geçmişte yapılan hataları tekrar tekrar gündeme getirmek… Zamanla sevginin yerini hesaplaşmalar, anlayışın yerini suçlamalar alabiliyor.

Oysa evlilik bir yarış değil. Kazananın ve kaybedenin olduğu bir ilişki hiç değil.

Peki, ne zaman birbirimizin rakibi olmaya başlıyoruz?

Dinlemek yerine cevap yetiştirdiğimizde, anlamak yerine yargıladığımızda, birbirimizin eksiklerini tamamlamak yerine kusurlarını büyüttüğümüzde…

Belki de en çok, “Biz” olmayı unutup sürekli “Ben” demeye başladığımızda.

Bir düşünün…

Eşinizle yaşadığınız son tartışmada gerçekten sorunu çözmeye mi çalıştınız, yoksa haklı olduğunuzu kanıtlamaya mı?

Çünkü bazen haklı çıkmak uğruna karşımızdaki insanın kalbini kırıyoruz. Tartışmayı kazanıyoruz ama birbirimize biraz daha uzaklaşıyoruz.

Üstelik bu sessiz mücadeleden yalnızca eşler etkilenmiyor. Aynı evde büyüyen çocuklar da sevgiyi, saygıyı ve çatışmayı anne babalarının birbirlerine davranışlarından öğreniyor.

Birbirini sürekli eleştiren iki insan, çocuklarına farkında olmadan sevginin bir mücadele olduğunu öğretebiliyor. Oysa birbirini dinleyen, hatasını kabul edebilen ve zor zamanlarda yan yana durabilen anne babalar, çocuklarına çok daha değerli bir miras bırakıyor.

Birlikte olmanın gücünü…

Elbette aynı takımda olmak, her konuda aynı düşünmek demek değil. Farklı fikirlerimiz, beklentilerimiz, kırgınlıklarımız olabilir. Önemli olan bu farklılıkları birbirimize karşı bir silaha dönüştürmemek.

Çünkü sağlıklı bir evlilikte eşler birbirlerinin karşısında değil, yanında durabilmelidir.

Bazen bir özür, bazen içten bir teşekkür, bazen de yalnızca “Seni anlıyorum” diyebilmek, araya örülen duvarları yıkmaya yeter.

Evliliği ayakta tutan yalnızca büyük fedakârlıklar değildir. Günlük hayatın içinde gösterilen küçük incelikler, duyulan saygı ve hissedilen güven de en az sevgi kadar önemlidir.

Unutmayalım ki aynı takımda olmak, her koşulda susmak, haksızlığa katlanmak ya da kendimizden vazgeçmek değildir. Birbirimizin sınırlarına saygı duyarak, sorunların sorumluluğunu birlikte üstlenebilmektir.

Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şu:

“Ben eşimin hayatını kolaylaştıran bir yol arkadaşı mıyım, yoksa hayatını zorlaştıran bir rakip mi?”

Çünkü evlilikte asıl başarı, birbirimizi yenmek değil, hayatın bütün zorluklarına rağmen birbirimizi kaybetmemektir.

Ve unutmayın…

Aynı takımda olduğunuzda, birinizin kazancı diğerinin kaybı değil, ikinizin ortak mutluluğudur.