Ne hafta ama! İliklerimize kadar hissettik adaletsizliği, denetimsizliği… Gitti Fatma Nurlarımız… Bir yanda tecavüzcüsü ile evlendirilip çocuğu da istismar edilen annenin, hayata tutunmaya yetmeyen feryadı.
Diğer yanda öğrencisini hizaya getiremeyen öğretmenin canından eden çabası.
Haksızlığa karşı mücadelesinde yalnız bırakılan,“Ben intihar etmem” diye ardındakilere mesaj bırakan kadınlar ülkesi olduk, ne acı. Şimdi içimizi soğutur mu, tabutun erkeklere taşıtılmaması?
Kanıtlanan sapıklığın cezası neden kesilmedi? Şimdi anne ve evlat için gerekeni yapmayanlar için ne yapılacak? Daha ne kadar izleyicisi olacağız bu vahşet senaryolarının? Fatmanur ve güzel kızı girmeyecek mi rüyalarınıza?
Ya öğretmenimiz… Yetiştiremediklerimize yol yordam öğretmeye çalışan, hem ders işleyip hem gençleri terbiye etmeye gayret eden öğretmenlerimizden biriydi, kendi çocuğuna doyamadan hayattan koparıldı. Ne olacak daha önce " Can güvenliğimiz yok” dediğinde gerekeni yapmayanlara? Oğlu Kemal'e kim hesap verecek, milyonların vicdanı nasıl soğuyacak?
Masumları göz göre göre korumayanlar, suçu örtbas edenler, suçlular için gerekeni yapmayanlar cezalandırılsın. Toplum olarak çok ciddi rehabilitasyona ve adalet sistemine ihtiyacımız var. Acil! Artık yeter!
