Geçtiğimiz günlerde sosyal medyada karşıma çıkan bir video ve altındaki yorumlar beni düşündürdü. Bir kadın, evlilik içinde kendini bekâr bir anne gibi hissetmek istemediğinden bahsediyordu. Yorumları okuduğumda ise aslında ne kadar tanıdık bir tartışmanın içinde olduğumuzu fark ettim.
Bir tarafta “Her şeyi tek başıma yapmaktan yoruldum.” diyen kadınlar, diğer tarafta “Biz zaten çalışıyoruz, evin geçimini sağlıyoruz. Daha ne yapalım?” diye soran erkekler vardı.
Peki, gerçekten mesele kimin daha çok yorulduğu mu? Bence değil.
Bir kadın neden evliyken kendini bekâr bir anne gibi hisseder, hiç düşündünüz mü? Çünkü bazen aynı evde iki yetişkin yaşar ama o evin bütün sorumluluğu bir kişinin zihnindedir.
Çocuğun doktor randevusunu kim hatırlıyor? Okul ihtiyaçlarını kim takip ediyor? Evde neyin eksik olduğunu kim fark ediyor? Hafta sonu ne yapılacağını, çocuğun ne yiyeceğini, yarın ne giyileceğini kim düşünüyor?
Dışarıdan bakıldığında küçük görünen bu ayrıntılar, bir araya geldiğinde insanın omuzlarında görünmeyen bir ağırlığa dönüşebiliyor. Üstelik bazen sorun eşin hiçbir şey yapmaması da değil.
“Söyleseydin yapardım.” diyen bir eş olabilir karşımızda. Ama tam da burada başka bir soru çıkıyor ortaya: Neden hep birinin söylemesi gerekiyor?
Bir kadın bazen işleri yapmaktan çok, o işlerin yapılması gerektiğini sürekli hatırlayan kişi olmaktan yoruluyor.
Ve zamanla bu yorgunluk yalnızca ev işlerine değil, ilişkinin kendisine de yansıyor.
Çünkü insan evlendiğinde sadece aynı evi paylaşacağı birini değil, hayatın yükünü de paylaşabileceği bir yol arkadaşı istiyor.
Elbette burada erkeklerin emeğini görmezden gelmek de doğru değil. Ailenin geçimini sağlamak, ekonomik kaygılarla mücadele etmek, sürekli güçlü kalmaya çalışmak da ciddi bir yük.
Ancak bir tarafın yorgunluğu, diğer tarafın yalnızlığını geçersiz kılmıyor.
Çift terapisi açısından baktığımızda, çoğu zaman karşımıza çıkan mesele tam da bu: İki insanın da emek verdiğini düşünmesine rağmen birbirinin emeğini görememesi.
Birinin “Ben sizin için çalışıyorum.” dediği yerde, diğerinin “Ama ben de bu hayatı tek başıma yönetiyorum.” demesi…
Oysa evlilik, kimin daha fazla fedakârlık yaptığını yarıştıracağımız bir alan olmamalı.
Bir baba çocuğuyla ilgilendiğinde eşine iyilik yapmış olmaz. Kendi çocuğunun hayatında yer alır.
Bir kadın da her şeyi düşünmek, hatırlamak ve organize etmek zorunda olan tek kişi olmamalı.
Çünkü bazen bir kadının evlilikte en çok özlediği şey yardım edilmesi değil, düşünmek zorunda kalmadan birine güvenebilmesidir.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken soru şu: Aynı evde yaşamak, gerçekten aynı hayatın sorumluluğunu paylaşmak anlamına geliyor mu?
