Sevdiğimiz insan için nelerden vazgeçebiliriz?
Peki, hiç kendimize şu soruyu sorduk mu: Birini severken kendimizden ne kadar vazgeçmeliyiz?
İlişkilerde en çok karıştırdığımız konulardan biri, sevgiyle fedakârlık arasındaki sınırdır. Bazen çok sevmenin her şeye katlanmak, sürekli alttan almak, kendi ihtiyaçlarımızı geri plana atmak olduğunu düşünüyoruz.
Oysa sevgi, insanın kendinden vazgeçmesini gerektirmez.
Çiftlerle çalışırken sıkça karşılaştığım bir cümle var:
“Onu çok seviyorum ama artık kendimi tanıyamıyorum.”
Bu cümlenin içinde çoğu zaman yıllarca söylenmemiş sözler, ertelenmiş ihtiyaçlar ve karşı tarafı kaybetmemek için verilmiş sessiz tavizler oluyor.
İnsan bazen ilişkisini korumaya çalışırken farkında olmadan kendi sınırlarını ortadan kaldırabiliyor.
Oysa sağlıklı bir ilişkide iki insanın birbirine yakın olması kadar, birbirinden ayrı birer birey olarak kalabilmesi de önemlidir.
Aynı şeyleri sevmek zorunda değiliz. Her konuda aynı düşünmek, aynı hissetmek, aynı kararları vermek zorunda da değiliz.
Birbirimizi sevmemiz, birbirimizin aynısı olmamızı gerektirmiyor.
Asıl mesele, farklılıklarımızla birlikte kalabilmeyi öğrenmek.
Bazen sınır koyduğumuzda karşımızdaki insanın kırılacağından korkuyoruz. “Hayır” dersek sevgimizin sorgulanacağını düşünüyoruz. Oysa sınırlar sevgiyi azaltmaz; doğru kurulduğunda ilişkiyi daha güvenli hâle getirir.
Çünkü sınır koymak, “Seni istemiyorum” demek değildir.
“Seninle birlikte olmak istiyorum ama bu ilişkinin içinde benim de duygularım, ihtiyaçlarım ve değerlerim var” diyebilmektir.
Bir de bağlılık meselesi var…
Bağlılık, her koşulda susmak ya da her davranışı kabul etmek değildir. Zor zamanlarda ilişkiye emek vermek, sorunları görmezden gelmek yerine konuşabilmek ve gerektiğinde sorumluluk alabilmektir.
Büyük fedakârlıklar yapmaya hazır olduğumuzu söylemek kolay olabilir. Ama bazen asıl zor olan, gündelik hayatın içinde birbirimizi anlamaya çalışmaktır.
Haklı çıkmak yerine dinlemek, kırıldığımızda uzaklaşmak yerine konuşmak, özür dilemek, farklılıkları tehdit olarak görmemek…
Uzun soluklu ilişkiler biraz da bu küçük ama sürekli çabalarla şekillenir.
Bir ilişkide yalnızca “ben” varsa yakınlık kurmak zorlaşır. Yalnızca “biz” varsa insan zamanla kendini kaybedebilir.
Oysa sağlıklı bir ilişkide “ben” de vardır, “sen” de vardır, birlikte oluşturulan bir “biz” de…
Belki de aşkın olgunlaşması, iki insanın tek bir kişiye dönüşmesi değil, iki ayrı insan olarak aynı hayatı paylaşabilmesidir.
Ve son olarak size bir soru bırakmak istiyorum:
Sevdiğiniz insan için her şeyi yapmaya hazır olabilirsiniz. Peki, onunla birlikteyken kendiniz olarak kalabiliyor musunuz?
Çünkü sevginin gücü yalnızca ne kadar fedakârlık yaptığımızda değil, birbirimizin yanında ne kadar kendimiz olabildiğimizde de saklıdır.
Sevgilerle…