Mecliste bütçe görüşmeleri sürüyor. Rakamlar okunuyor, tablolar gösteriliyor, büyük hedefler anlatılıyor. Peki o tabloların neresinde sabaha karşı göreve çıkan zabıta var? Alevlerin içine giren itfaiyeci nerede? Ayın ortasında maaşı tükenen memur, vardiyadan yorgun dönen işçi, pazarda ezilmiş sebzeyi seçmek zorunda kalan emekli nerede? Bütçe, insanın hayatına dokunmuyorsa, sayfalar dolusu rakamın aç bir sofrada karşılığı olabilir mi? Zabıta, görevinin ağırlığına uygun ücret ve maktu mesai düzenlemesi bekliyor. İtfaiyeci, taşıdığı riskin karşılığını, güvenli çalışma koşullarını ve emeğine saygı istiyor. Memur insanca yaşayacak maaş, işçi güvenceli iş, emekli yıllarca ödediği primlerin karşılığında onurlu bir yaşam talep ediyor. Bunların hangisi lüks? Hangisi ayrıcalık? İnsanların alın teriyle geçinebilmesi, bu ülkede neden sürekli ertelenen bir beklentiye dönüşüyor? Emekçinin talebine gelince hesap makinesi çıkarılıyor. Bütçe disiplini anlatılıyor, sabır isteniyor, fedakârlık öğütleniyor. Fakat fon soruşturmalarında gündeme gelen rakamları duyunca insan soruyor: Bu memlekette fedakârlık neden hep aynı sofradan isteniyor? Birileri kuruşları hesaplayarak hayatta kalmaya çalışırken, milyarlarla ifade edilen kazanç iddialarının hesabını kim verecek? Vatandaşın sabrını sınayan yalnızca yoksulluk değil, karşısına dikilen bu korkunç adaletsizlik duygusudur.

Basına yansıyan savcılık sevk yazısına göre Adil Katılım Bankası sermayesinden 1 milyar 844 milyon lira, Tera Portföy’ün TLY fonuna yatırıldı. Bu tutar, 3 milyar liralık kuruluş sermayesinin yaklaşık yüzde 61’i. Aynı aktarımlarda, 84 gün sonra yapılan satıştan 2 milyar 430 milyon lira kâr elde edildiği ileri sürülüyor. Bunlar kesinleşmiş mahkeme hükmü değil, soruşturma kapsamında açıklığa kavuşturulması gereken ciddi iddialardır. Ama iddia olması, sorulmasını engellemez. Bu işlemlere kim karar verdi? Riskleri kim değerlendirdi? Denetim mekanizmaları nasıl çalıştı? Kazancın kaynağı neydi? Para hangi hesaplardan hangi hesaplara geçti? Mevzuata aykırılık varsa kimler sorumluydu? Bir vatandaş olarak bunları öğrenmek istiyorum. Çünkü piyasalara güven, insanların soru sormasını engelleyerek kurulmaz. Güven, soruların karşısına belgeyle, açıklıkla ve herkes için aynı ölçüde işleyen hesap verme sorumluluğuyla çıkıldığında kurulur. İşlemler, yararlanıcılar ve sorumluluk ilişkileri, soruşturmanın gerekleri ve kişisel haklar gözetilerek şeffaf biçimde açıklansın. İsimler ve görevler hukuken açıklanabilecek aşamada kamuoyuyla paylaşılsın. Sıradan yatırımcıyla olası usulsüzlüğün faili birbirine karıştırılmasın. Kimse peşinen suçlu ilan edilmesin; fakat bu hassasiyet, kamuoyunun bilgi alma hakkını sonsuza kadar ertelemenin bahanesi de yapılmasın. Ne söylentiyle mahkûmiyet ne karanlıkta bırakılmış hesaplar istiyoruz.

LEKELENMEME HAKKI

AKP Grup Başkanı Abdullah Güler, listenin kesinleşmesi gerektiğini belirtirken masumiyet karinesi ve lekelenmeme hakkını hatırlatıyor. Elbette! Bu ilkeler herkes için vazgeçilmezdir. Tam da bu nedenle soruyorum: Sabahın beşinde evlerinden alınan insanların görüntüleri ekranlarda dolaştırılırken aynı hassasiyet neden gösterilmiyor? Henüz yargılama tamamlanmadan insanları suçlu gibi sunan yayınların karşısında neden aynı kararlılıkla durulmuyor? Mahrem yazışmalar üzerinden itibar infazı yapılırken insan onuru neden unutuluyor?

Bir insanın masumiyet karinesi, banka hesabındaki paraya göre mi değer kazanır? Lekelenmeme hakkının ölçüsü siyasi yakınlık mıdır? İtibar, yalnızca güçlülerin korunacak malı mıdır? Bir emekçinin, bir muhalifin, bir kamu görevlisinin ailesi yok mu? Çocuğu yok mu? Onların da sabah kapısı çalındığında korkan yakınları, ekran karşısında incinen sevdikleri yok mu? Hukukun koruduğu insan onuru, tanıdıklara dağıtılan bir ayrıcalık olamaz.

İnsanın aklına şu soru geliyor; Bir tarafa Belçika demokrasisi, diğer tarafa Afgan yasaları mı uygulanıyor? Bu benzetmeyle itirazım halklara değil, aynı ülkede farklı insanlara farklı hukuk ölçüleri uygulanmasıdır. Türkiye Cumhuriyeti’nde yurttaşlığın sınıfları olamaz. Aynı anayasal güvenceler, aynı adil yargılanma ilkeleri, aynı mahremiyet hassasiyeti herkes için geçerli olmalıdır. Hukuk, kapısına gelenin kimliğine bakarak ses tonunu değiştiremez.

Bütçe tartışmasıyla fon soruşturmasını yan yana getiren şey, her paranın aynı kaynaktan çıktığı iddiası değildir. Mesele, ülkenin adalet duygusudur. Vatandaş kendi ücretindeki küçücük artış için aylarca beklerken, devasa kazanç iddialarında eksiksiz denetim ve açık hesap görmek ister. Emekliye tasarruf anlatan yönetimden, büyük para hareketlerinde de aynı titizliği bekler. Bu beklenti kıskançlık değil, eşit yurttaşlık talebidir. Bu nedenle Meclisin önündeki görev, yalnızca bütçe cetvellerini oylamak değildir. Zabıtanın mesaisini, itfaiyecinin riskini, memurun geçimini, işçinin güvencesini, emeklinin yaşamını görünür kılmaktır. Denetim kurumlarının görevi de yalnızca soruşturma var demek değildir. Sürecin ilerleyişini, tespit edilen sorumlulukları ve alınan önlemleri hukukun izin verdiği ölçüde anlatmaktır. Halk, kendisinden sabır isteyenlerin hesap verirken de aynı açıklıkla konuşmasını beklemektedir.

Çünkü bu ülkeyi ayakta tutanlar, zenginlik masallarının seyircisi olmaya mahkûm değildir. Yangına koşanın, sokağı temizleyenin, tezgâhta çalışanın, kamu hizmetini sürdürenin ve ömrünü çalışarak geçirenin hakkı, bütçenin dipnotuna sıkıştırılamaz. Onlara yalnızca teşekkür edip geçim derdini görmezden gelemezsiniz. Alın terinin karşılığı ertelenirken, şüpheli kazançların açıklaması da erteleniyorsa, toplumun yarınlara duyduğu güveni kendi ellerinizle tüketirsiniz. Bu ülkenin kaynakları da kurumları da geleceği de ayrıcalıklı çevrelerin değil bütün yurttaşların ortak hakkı ve emanetidir.

Emekçiye sabır, emekliye kanaat, güçlüye ihtimam düzenini kabul etmiyoruz. Ye kürküm ye anlayışıyla yönetilen bir ülkede adalet duygusu yaşayamaz. İstediğimiz kimsenin haksız yere lekelenmesi değil; kimsenin gücü sayesinde hesap vermekten kurtulmamasıdır. Liste de işlemler de sorumluluklar da hukuk içinde aydınlatılsın. Çünkü milletin sofrasında ekmek eksilirken, devletin terazisinde adalet eksilmesine asla razı olmayacağız.