1961 Anayasası döneminde, film sansürünün daha doğru bir deyimle sansürün kaynaklandığı ilgili kanun maddesinin Anayasa'ya aykırılığı iddia edilmişti. Anayasa Mahkemesi bu iddiayı kabul etmemiş ve 1963 tarihinde verdiği kararla film sansürünün Anayasaya aykırı olmadığı sonucuna varmıştı. Biz burada karşılaştırma yapmak amacında değiliz. Sadece 1961 Anayasası dönemini bir cümleyle özetlemek istedik. Bu konudaki esas açıklamalarımız, halen uygulanan mevzuatımız açısından olacaktır. Film sansürü ile ilgili önemli bir yasal düzenlemeyi 1982 Anayasası'nda görmek mümkündür. 1982 Anayasası'nın Temel Haklar ve Ödevler başlığını taşıyan ikinci kısmının, Kişinin Hakları ve Ödevleri başlıklı ikinci bölümünde, düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti başlığıyla, 26. m.de, herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir, deniliyor. Ayrıca, bu hürriyet resmi makamların müdahalesi olmaksızın haber veya fikir almak ya da vermek serbestliğini de kapsar, dendikten sonra; maddede fıkra hükmünün radyo-televizyon, sinema veya benzeri yollarla yapılan yayımların izin sistemine bağlanmasına engel değildir, hükmü yer almaktadır. 1982 Anayasası, 1961 Anayasası'ndan farklı bir düzenleme getirmiştir. 1961 Anayasası'nın Düşünce Hürriyeti başlığını taşıyan 20. m.nde açık bir biçimde sinemadan söz edilmekteydi. Sadece, herkesin düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim ile veya başka yollarla tek ya da toplu olarak açıklayıp yayabileceği hükmü vardı. 1982 Anayasası, 1961 Anayasası'nın benzer hükmüne yer vermiş, yalnız 26. m.nin son fıkrasıyla, açık bir ifadeyle sinema ve benzeri yollarla düşünceyi açıklama eylemini kabul ettiğini, yalnız bu yayımların izin sistemine bağlanmasının getirildiğini ifade etmiştir. 26. m.nin gerekçesinde, günümüz toplumlarında ifade hürriyetinin kitle haberleşme araçları aracılığıyla kullanılabildiği ve bu yoldan etkili olduğu ifade edilmektedir. Gerekçede, daha sonra bu yollarla düşünceyi yayma sisteminin güçlü etkisi nedeniyle farklı bir düzenleme getirildiği belirtilmiştir. Gerekçe aynen şöyle demektedir: "Bilindiği gibi radyo, televizyon ve sinema, kitle haberleşme aracı olarak, diğer kitle haberleşme araçlarından mesela yazılı basından, çok daha farklı bir niteliğe sahiptir. Bu araçların kullanımı ve denetimi sahip bulundukları etki nedeniyle, farklı bir düzenlemeyi gerekli kılmıştır. Bu gerekçe iledir ki, radyo, televizyon ve sinema yoluyla yayımlarda 'serbesti sistemi' yerine, 'izin sistemi' kabul edilebilecektir." Sonuç olarak, 1982 Anayasası, sinemayı düşünceyi açıklama ve yayma hürriyeti araçlarından biri olarak kabul etmiş ve sinema yoluyla yapılan yayımlarda önceden izin sistemini kabul ettiğini belirterek, sansürü temel yasal düzenleme içine almış bulunmaktadır. Film sansürünün ikinci yasal dayanağı, 2559 s. Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu'dur. Elli yılı aşkın bir süredir yürürlükte olan kanunun 6. m.si şöyle demektedir: "Hariçten gelen filmlerin gösterilmesi ve dahilde yapılacak filmlerin çekilmesi polisin iznine bağlıdır. Polis, filmlerin ve senaryoların tetkik ve muayene işini alakalı makamlarla birlikte ve nizamnamesine göre yapar." Böylelikle, 1982 Anayasası'nın getirdiği düzenleme ile, Polis Vazife ve Salâhiyet Kanunu'ndaki düzenleme birbirini tamamlamaktadır. Yabancı filmlerin gösterilmesinde ve yerli filmlerin yapılmasında polisin, daha doğrusu, bu konu ile ilgili yetkili bir kurulun (sansür kurulunun) izin vermesi gerekmektedir. Film sansürünün üçüncü yasal dayanağı, 2559 s. kanunun 6. m.ne göre çıkarılmış tüzüklerdir. Ülkemizde son kırk yılda tüzüklerde altı kez değişiklik yapılmış ve yeni tüzükler yürürlüğe konmuştur. Son tüzük, 23.8.1983 tarihli Bakanlar Kurulu Kararnamesiyle kabul edilen ve 2.12.1983 tarihinde Resmi Gazete'de yayımıyla yürürlüğe girmiş olan "Filmlerin ve Film Senaryolarının Denetlenmesine İlişkin Tüzük"tür. Bu tüzük hükümleri, ileride ayrıntısıyla ele alınacaktır.