Mutlak kusursuzluk, mutlak sıkıntıdır derler. Ne dersiniz? Bu da nereden mi çıktı? Sabah sabah biraz filozofik bir başlangıç olduysa da merak etmeyiniz, o denizde boğulmaya hiç niyetim yok. Doğruluğu yanlışlığı göreceli elbet lâkin öz itibariyle insanı diğer varlıklardan ayırarak insan yapanın hatalarından çıkardığı dersler, anlık heyecanlar ve onlara karşı verdiği tepkiler olduğunu düşünmemden ötürü ilgi duydum bu cümleye. Ayrıca hemen belirtmekte yarar var ki futbol dünyasına adım atmış herkesin mükemmelen bildiği üzere mutlak kusursuzluk bir çeşit ölümdür.
Tek bir hataya dahi yer vermeden tıkır tıkır işleyen bir sistem hayal edin: Topun hiç taca çıkmadığı, pas hatalarının sıfır olduğu, her şeyin taktik tahtasındaki gibi kusursuz uygulandığı bir maç. Ve şimdi de bu maçın skorunu tahmin etmeye çalışın. Olmadı mı? Olmaz elbet, futbolu güzel ve heyecanlı kılan, hesapta olmayan anlardır çünkü. Taktik dehaların maçı her olasılığa karşı masa başında hafta boyu yaşayarak kurduğu "kusursuz" planlar, sahada ıskalanan ilk top veya beklenmedik bir yağmurla altüst olduğu an futbolun ruhundaki sihrin başlangıç anı gelmiş demektir. Bir savunma oyuncusunun yaptığı affedilemez bireysel hatanın neticede bir başka anın kahramanını doğurduğunu hanginiz inkâr edebilir? Tribünleri ayağa kaldıran şey doksan dakika boyunca yaşanan kaosun içinden doğan insani mücadeledir. Direkten dönen toplar, son saniyelerdeki karambolden ağlarla buluşan goller, hele unutulmaz geri dönüşler etkilemez mi bizleri? Yaşamımızdaki en hoş en tatlı anlar planladığımız kusursuz anlar değil, işlerin biraz sarpa sardığı ama sonunda tatlıya bağlandığı anlar değil midir? Futbolda kupayı kaldırma mutluluğuna erişmiş takımların hikayelerini dinleyin; Onlar hiçbir zaman için “Her şeyi kusursuz yaptık" demezler.
Hatta çevrelerini saranlara gerilim dolu 90 dakikaları, özellikle de geri dönüşleri anlatırken gözleri parlar çünkü futbol kusursuzlukta değil, hataların içinde saklı bir tutkudur. Kusursuz bir makine olmak yerine, hata yapabilen, heyecanlanan ve en karmaşık görünen sorunları dahi belli bir zarafetle tatlıya bağlayan insanı güzel kılan budur. Gelin şimdi bunu belleklerimizi futbol adına esir edecek kadar unutulmaz iki maçın hikâyeleriyle derinleştirelim. Bugüne dek oynanmış birçok şampiyonlar ligi finalini unuttuğunuza eminim. Sorsam çok çok bir veya iki finaldeki takımları, pek azınız d amaçların sonucunu hatırlarsınız. Oysa İstanbul’da oynanmış Milan- Liverpool 2005 finalini unutan bir futbolsever olabilir mi? Zaten unuttuysanız şu an televizyonda futbol yerine beraber ve solo şarkılar programını izliyorsunuz demektir. O maçın ilk yarısı bittiğinde Atatürk Olimpiyat Stadı’nda İtalyan devi Milan için futbola dair hemen her şey kusursuzdu. Ancelotti’nin takımı, ilk yarıda saat gibi işleyen bir taktik disiplin sayesinde Liverpool'u 3-0 la göndermişti soyunma odasına. Her pas yerine gidiyor, defans duvarı delinmez duruyordu. Futbol sadece "kusursuzluk" olsaydı, ikinci yarıya hiç gerek yoktu. Ancak ikinci yarıda Liverpool kaptanı Steven Gerrard'ın isyanıyla başlayan tarifsiz direnişi büyülenmiş gibi izleyenler sadece altı dakika içinde tabelada3-3 yazdığına tanık oldular. Sadece bu gollerimi, uzatmaya giden maçın 117. dakikasında Liverpool kalecisi Dudek’in, kalesine bir metre mesafeden birbiri ardına çekilen iki şuta karşı yaptığı iki çılgın kurtarışı da gözlerine inanamayarak izlediler. Bu müthiş geri dönüşün ardından penaltılara taşınan finali kazanan Liverpool’luların sevincini anlatmaya satırlar değil sayfalar yetmez. Ya "Remontada" (geri dönüş) gecesine ne demeli.
2017 çeyrek finalinin ilk maçında PSG ye4-0 yenilen Barcelona ya tur için beş fark gerekliydi. Suarez’in henüz 3. dakikadaki golüyle maça 1/0 galip başlayan Barça, İniesta’yı önleyeyim derken topu kendi ağlarına yollayan Kurzawa ve akabinde Messi’nin golleriyle skoru 3-0 a getirmişse de 62. dakikada PSG'nin golcüsü Cavani tüm hesapları alt üst etmişti. 87.dakikada skor hala 3-1 ve tur atlayacak taraf PSG gibiydi. Birden futbolun öngörülemez anları eşliğinde muazzam bir geri dönüş sahneye çıktı. 88.ve 90.dakikalarda Neymar’ın iki golü sonrası ceza sahasına yapılan ortada kaleciye giden topa son bir hamleyle ayağını uzatan Sergi Roberto skoru Barcelona lehine 6-1’e taşıyıverdi. İşte bu gol Camp Nou'yu yerinden oynattığında izleyenler o gecenin karanlığının, yeniden başlamaya azimli insan iradesinin ürünü bir zaferle taçlandırılmış görkemli bir ışık bahçesine çevrildiğine tanık olmuşlardı. Yazımız bitiyor efendim. Başlarken ucu felsefeye dayalı bir söylemle başladığımıza göre bitirirken de aynı yönde gidelim bari. Yaşamı değerli kılan, her şeyin düz çizgide kusursuz gitmesi değil, kırılıp dökülenlerin arasından sızan umudun güzelliği sanki. Sıkıcı ve hatasız düzene inat hata yapabilen, düşerken gülümseyebilen ve en önemlisi düştüğü yerden kalkıp yeniden başlayan insan olmak çok önemli. Hem biliyor musunuz, yaşam kusursuzluk maskesinin ardında değil, hata yapma cesaretini gösteren kalplerin coşkulu atışlarında saklıdır. Ve şundan emin olun, yitirdiğinizi düşündüğünüzü yeniden kazanmak için zaman hep vardır.
Siz geri dönmek istedikçe elbet.